تصم

تصم را نگفته بودم که میم را گرفتی و راهت را درون چمدان جا مانده زیر تخت گذاشتی و رفتی.

انتخاب.

انتخاب من بود که برگردم و پشت سرم را نگاه کنم ببینم آیا دل لرزه ام برای یک آدم واقعی بود؟انتخاب من بود که هر روز و هر روز بهانه ها را بتراشم و بیایم تورا از دور نگاه کنم و قهوه و چای و بستنی و تمام منو را سفارش بدهمانتخاب من بود که دلتنگت شوم میتوانستم دلتنگ نشوم و هر روز پیدایم نشود تا نگاهت مغز و قلبم را بمیراندانتخاب من بود که پیدایت کنم و با تمام شهامت دوستت دارم را توی سیم های تلفن فریاد بزنم.انتخاب من بود که دروغگو شوم که عذاب بکشم که بفهمی و تمام بشویمانتخاب من بود که بمانمت که صبرت کنم و روز به روز در خود فرو برومتانتخاب من بود که فریاد دوستت دارم تبدیل شد به خسته ام بفهم!انتخاب من بود؟!

به راستی از هیچ کدام پشیمان نشدم نه آمدن و نه رفتن نه دوست داشتن و نه خستگی

تنها پشیمانی وقتی به سراغم می آید که بالشتت را به آغوش میکشم و دلتنگ عطرت چشم میبندم و فکر میکنم به آن لحظه که آفتاب تازه ه دنیا

آمده ی صبح جمعه روی صورت تو بود و در خواب اخم همیشگی ات را داشتی.

دلم میخواست دوربین را از پایین پا بردارم و برای همیشه توی کادر عکس خوابت را نگاه دارم اما ترسیدم که بیدار شوی که تمام شود این رویا.

آنقدر نگاهت کردم تا با سنگینی نگاه تو بیدار شدم واین پایان رویا بود

حالا هر شب دلم میخواهد دوباره نور تو را و گل ها را و دلم را بلرزاند

و اینبار بدون ترس شاتر را فشار دهم...