حوالیِافسردگی

داشتم زندگیمو میکردم.خوب نفس میکشیدم.خوب راه میرفتم.کم میخندیدم اما ادامه میدادم.

پیدا شدی.

ناپدید شدی.

بعد از این دو فصل از زندگی،

دیگر زندگی نمیکنم.نفس هایم با درد بالا و پایین میشوند.برای راه رفتن باید دستم را به دیوار بگیرم.از فکر تمام خنده هامان اشک میریزم.

آدم ها را از روی تاریخ روی سنگ قبرشان نمیشود فهمید کی مُرده اند.برو و ببین کِی عاشق شده اند.پدر بزرگم میگفت.

جایی دیگر خواندم شکستن قلب واقعیت دارد و یک تکه از قلب جدا میشود.برای همین است این دردی که میپیچید و دیوانه میکند؟شاید.