دیوانه خانه

عصر خودمان را میگویم.یک مشت آدم دور هم جمع شده ایم هدفون میگذاریم صدای هم را تحمل نکنیم. سرمان را آنقدر در گوشی های مسخره ی هوشمندمان فرو برده ایم که نمیدانیم چقدر زود به خط و خط های صورت اطرافیانمان اضافه میشود. حوصله ی حرف های هم را نداریم.قرار های دست جمعیمان تمامش به گرفتن سلفی و باقیش به درست کردن عکس و اشتراک گذاریش میگذرد. روز به روز تنها تر میشویم و بیشتر در گوشی ها و این دنیای مسخره ی مجازی فرو میرویم. لبخند های مجازی گریه های مجازی و زندگی مجازی جای تمام واقعیت ها را گرفته. ما دیگر نه زنده ایم و نه زندگی میکنیم. ...

ادامه مطلب